Tranen stroomden over de wangen van het kleine jongetje terwijl hij schreeuwde van protest, zijn kleine vuisten stevig om een gekreukeld blauw lollystokje geklemd. Het geluid van scharen vlak bij zijn oor maakte hem alleen maar verdrietiger. Hij was nog nooit zo bang geweest — elke ruk aan zijn verwarde krullen voelde als verraad. De man die zijn haar knipte, probeerde hem te kalmeren met een zachte stem en tedere handen, maar de jongen was niet overtuigd. Zijn wilde, gouden lokken — ooit de trots van elke familiefoto — vielen nu in plukken op de vloer.
De beproeving leek eindeloos, de kamer vulde zich met gesnik en verspreide haren. Eindelijk was het voorbij. De jongen keek in de spiegel, zijn ogen nog steeds nat, en zag een reflectie die hij niet herkende. Zijn eens zo golvende haar was verdwenen, vervangen door een schokkend kort en ongelijk kapsel. Het resultaat liet iedereen sprakeloos achter — het was niet zomaar een knipbeurt, het was een transformatie die niemand had verwacht.