Tranen stroomden over het gezicht van het jongetje terwijl hij het uitschreeuwde van angst, zijn kleine handjes stevig om een verfrommeld blauw lollypapiertje geklemd. Het geknip vlak bij zijn oor maakte hem alleen maar banger. Hij had zich nog nooit zo bang gevoeld—elke ruk aan zijn verwarde gouden krullen voelde als verraad. De man die zijn haar knipte sprak zachtjes en probeerde hem gerust te stellen met tedere gebaren, maar de jongen bleef ontroostbaar. Zijn wilde, gouden haar—de trots op elke familiefoto—viel nu in ongelijke plukken op de grond.
De ervaring leek eindeloos, vol snikken en overal haarlokken. Toen het eindelijk voorbij was, keek de jongen in de spiegel, zijn ogen nog nat, en zag een gezicht dat hij amper herkende. Zijn eens lange, vloeiende lokken waren verdwenen, vervangen door een verrassend kort en ongelijk kapsel. De transformatie verraste iedereen—het was meer dan een gewone knipbeurt, het was een verandering die niemand had verwacht.