Από τη στιγμή που ο Piercesare ανέβηκε στη σκηνή, ήταν φανερό ότι επέλεγε μια μεγάλη πρόκληση. Το να ερμηνεύσει κανείς το «Chandelier» δεν είναι ποτέ εύκολη επιλογή, καθώς απαιτεί εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες, συναισθηματική ειλικρίνεια και απόλυτη αυτοπεποίθηση. Αντί να επιλέξει την ασφαλή οδό, αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στο τραγούδι και το έκανε πραγματικά δικό του.
Με τις πρώτες νότες, ξεκίνησε με μια απαλή και ευαίσθητη φωνή που κέρδισε αμέσως την προσοχή του κοινού. Η ερμηνεία του εξέπεμπε ευαλωτότητα, κάνοντας κάθε στίχο να μοιάζει βαθιά προσωπικός. Αυτή η ήρεμη αρχή έκανε τη συναισθηματική κορύφωση ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Όταν έφτασε το ρεφρέν, η ερμηνεία του ανέβηκε σε άλλο επίπεδο. Η φωνή του έγινε πιο δυνατή και εκφραστική, αποδίδοντας τις απαιτητικές ψηλές νότες με εντυπωσιακή ακρίβεια χωρίς να χάνει το συναίσθημα του τραγουδιού. Αντί να αντιγράψει το πρωτότυπο, πρόσθεσε τη δική του προσωπική πινελιά μέσα από διακριτικές φωνητικές αποχρώσεις.
Αυτό που ξεχώρισε περισσότερο ήταν η αυθεντική σύνδεσή του με τη μουσική. Κάθε έκφραση του προσώπου, κάθε κίνηση και κάθε στιγμή με κλειστά μάτια έδειχναν απόλυτη συναισθηματική αφοσίωση. Τίποτα δεν έμοιαζε προσποιητό ή υπερβολικά προβαρισμένο. Οι δυνατές κορυφώσεις και οι πιο ήρεμες στιγμές αποδόθηκαν με τον ίδιο έλεγχο και ειλικρίνεια.
Όταν έσβησε και η τελευταία νότα, το κοινό έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλό πριν ξεσπάσει σε θερμό χειροκρότημα. Ο Piercesare δεν τραγούδησε απλώς το «Chandelier» — το μετέτρεψε σε μια βαθιά προσωπική ερμηνεία που άφησε έντονο συναισθηματικό αποτύπωμα.