Het licht dimde en voor een moment viel het theater in volledige stilte. Een enkele spot vond hem — Albert, onbeweeglijk, zijn handen licht trillend op de microfoon. Weinigen in het publiek wisten wat ze gingen horen.
Toen kwam de eerste noot.
Zacht. Oud. Doordrenkt met pijn en trots.
De Armeense melodie “Dle Yaman” stroomde uit hem als een gebed — niet gezongen, maar gevoeld. Elke noot droeg het gewicht van generaties, elke adem leek door eeuwen van liefde en verlies te echoën.
Mensen hielden hun adem in. Zelfs de jury bewoog niet.
Halverwege veegde een van hen een traan weg.
Toen de laatste noot in de duisternis wegstierf, was de stilte oorverdovend. Toen een gejuich — applaus zo krachtig dat het het podium deed trillen. Maar Albert bleef daar staan, ogen gesloten, tranen glinsterend, alsof hij nog ergens tussen de hemel en zijn vaderland stond.
Het was die avond niet zomaar een lied.
Het was een herinnering die herleefde.
Het was de ziel van Armenië die zong door de stem van één man.