Τα φώτα χαμήλωσαν και για μια στιγμή, το θέατρο βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή. Ένας μόνος προβολέας τον βρήκε — τον Άλμπερτ, ακίνητο, με τα χέρια να τρέμουν ελαφρά στο μικρόφωνο. Λίγοι από το κοινό ήξεραν τι επρόκειτο να ακούσουν.
Στη συνέχεια ήρθε η πρώτη νότα.
Ήπια. Αρχαία. Υφασμένη με πόνο και περηφάνια.
Η αρμένικη μελωδία «Dle Yaman» ξεχύθηκε από αυτόν σαν προσευχή — όχι τραγουδισμένη, αλλά αισθανόμενη. Κάθε νότα έφερε το βάρος των γενεών, κάθε ανάσα φαινόταν να αντηχεί μέσα από αιώνες αγάπης και απώλειας.
Οι άνθρωποι σταμάτησαν να αναπνέουν. Ακόμα και οι κριτές δεν κουνήθηκαν.
Στη μέση της εκτέλεσης, ένας από αυτούς σκούπισε ένα δά