Ήταν γνωστός σε όλη του τη ζωή για τα μαλλιά του. Όχι μόνο ήταν μακριά, αλλά εξαιρετικά μακριά. Είχε γίνει διάσημος για τα πυκνά, ρέοντα μαλλιά του που έφταναν πολύ κάτω από τους ώμους. Η γενική πεποίθηση ήταν ότι δεν θα τα αποχωριζόταν ποτέ.
Ωστόσο, πήρε μια ήσυχη απόφαση χωρίς να το πει σε κανέναν.
Χωρίς καμία προειδοποίηση, μπήκε μια μέρα σε ένα κουρείο και ζήτησε να του τα κόψουν όλα. Όχι απλά ένα κούρεμα άκρων. Όχι στρώσεις. Μόνο κοντά. Πλήρως κοντά.
Μετά από μια μικρή παύση, ο κουρέας τον ρώτησε: «Είσαι σίγουρος γι’ αυτό;» Εκείνος έγνεψε καταφατικά. Ήταν έτοιμος. Όταν οι πρώτες τούφες έπεσαν στο πάτωμα, έμοιαζε με όνειρο. Χρόνια ανάπτυξης εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Με κάθε πέρασμα της μηχανής έμοιαζε όλο και λιγότερο με τον εαυτό του.
Η μεταμόρφωση ήταν τόσο μεγάλη που, όταν τελείωσε, δεν αναγνώριζε αμέσως τον εαυτό του. Η γνάθος του ήταν πιο έντονη, τα μάτια του πιο λαμπερά και όλη του η παρουσία είχε αλλάξει.
Μόλις βγήκε έξω, οι άνθρωποι τον κοίταζαν. Πολλοί έμειναν άφωνοι. Άλλοι δεν κατάλαβαν καν ότι ήταν αυτός. Όμως εκείνος ένιωθε ανανεωμένος για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Πιο ελαφρύς. Ελεύθερος.