Μπήκε στο κομμωτήριο σαν καταιγίδα σε ανθρώπινη μορφή. Τα μαλλιά της — άγρια, αδάμαστα και απίστευτα ογκώδη — τράβηξαν όλα τα βλέμματα του χώρου. Δεν ήταν απλώς μαλλιά· ήταν ένα βασίλειο, ένα στέμμα, μια δύναμη της φύσης που προκαλούσε τον καθένα να τα δαμάσει.
Ο κομμωτής, ατάραχος, χαμογέλασε σαν άντρας έτοιμος να αντιμετωπίσει ένα λιοντάρι. Με κάθε ψαλίδι, το δωμάτιο φαινόταν να κρατά την ανάσα του. Σύννεφα από μπούκλες έπεφταν, αποκαλύπτοντας σιγά σιγά ένα πρόσωπο που είχε κρυφτεί για πολύ καιρό. Οι άνθρωποι ψιθύριζαν, αβέβαιοι αν αυτό ήταν απελευθέρωση ή ιεροσυλία.
Τα λεπτά έγιναν ώρα, και στο τέλος η μεταμόρφωση ολοκληρώθηκε. Η άγρια χαίτη που κάποτε την κατανάλωνε είχε φύγει — αντικαταστάθηκε από μια λεία, καλοσχηματισμένη ομορφιά. Κοίταξε στον καθρέφτη και ούτε η ίδια αναγνώρισε το είδωλό της.
Το πλήθος έμεινε άναυδο. Κάποιοι θρήνησαν για την απώλεια των θρυλικών μαλλιών της, ενώ άλλοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν την κομψότητα που αποκαλύφθηκε.
Μα εκείνη απλώς χαμογέλασε και ψιθύρισε στον εαυτό της: «Μερικές φορές, για να βρεις ποιος είσαι, πρέπει να αφήσεις αυτό που σε κρύβει.»
Η σοκαριστική της μεταμόρφωση δεν αφορούσε μόνο τα μαλλιά — αφορούσε την αποκάλυψη του ατόμου που ήταν πάντα.